Tranen in de metro

Een regenachtige donderdag in Parijs. Ik nam de metro naar een museum. Bij ‘metro van Parijs’ denkt ge misschien net als ik aan te druk en te gejaagd, te warm, te veel mensen opeen, te norse blikken, te volle metrostellen, zwervers en bedelaars. Allemaal juist. En soms al eens een streepje muziek: een gitarist in één van de lange gangen die zijn zelf opgenomen cd aan de man probeert te brengen, of iemand die zijn best doet op een tweedehands viool of een goedkope fluit.

Ik stapte uit in station Bastille en ik hoorde muziek. Meteen, en zachtjes boven alle metrogeroezemoes uit. Iets klassieks dat mijn hoofd vaag herkende. Te luid en te perfect om live gespeeld te kunnen zijn.

Ik liep door de gang en de muziek kwam dichterbij. Die melodie… Herinneringen wrongen zich langzaam in mijn hoofd. Ik wou toch even gaan luisteren, maar kon niet horen vanwaar ze kwam. Ik liep verder, was gehaast, het museum ging bijna sluiten. Een gang door waar ik niet moest zijn. Nee, niet juist. Verder naar de uitgang dan maar, de muziek zwevend rond mijn hoofd. De herinneringen er zachtjes tussen. Pachelbel. Die prachtige Canon in D van Pachelbel.

Ineens stond ik in de hal. Vlak naast een echt 10-koppig orkest. Ik schrok, dit had ik niet verwacht. Ineens zo kortbij en luid en veel en mooi en zacht en herkenbaar. Ineens efkes helemaal overdonderd. Ineens efkes helemaal te veel. Ineens liepen de tranen over mijn wangen. Ik kon ze niet tegenhouden, ze kwamen gewoon.  Mensen liepen af en aan, moesten mij en mijn tranen ontwijken, daar in ’t midden van de hal in de metro in Parijs.

De mevrouw die de cd’s verkocht zag me staan en kwam naar mij. Een makkelijke prooi zo’n vrouw met tranen, dacht ze vast. Ik kon alleen maar ‘non merci’ mompelen en flauwtjes glimlachen. Toen hun laatste noot weerklonk, zocht ik een zakdoek en 5 euro.

Paris. Toujours Paris.  

(Doe u zelf een plezier en luister eens naar die Pachelbel. Veel versies te vinden, maar deze met groot orkest vind ik zelf heel mooi. Sluit uw ogen en ga naar Parijs. Graag gedaan.)

img_0914

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

De hoop Hollanders

Ik zal je eens iets vertellen over de hoop Hollanders waar ik vrolijk tussenhuppel en die me, zoals te verwachten was, ‘het belgje’ noemen of Neeejle.

Die me verbaasd zeggen dat ik assertiever ben dan een Hollander (oeps), en me al lachend maar ook wel heel aandoenlijk proberen napraten wanneer ik mezelf overtref met enthousiaste kreten als ‘amai seg das hier kei gezellig’ of ‘allee beziet nu ne keer oe schoon dezen tempel is’.

De hoop Hollanders waardoor ik mezelf plots ook onzinnen hoor uitkramen als ‘wat een aardig jurkje’ of ‘sjonge wat heb ik een trek’. Maar ze zorgen goed voor me en we lachen wat af.

Er zijn duo’s en trio’s: 2 oudere koppels (met Kees!), 2 jongere koppels, een vader met z’n dochter van 18, een moeder met haar zoon en dochter van 19 en 21, en 2 neven die zich een beetje buiten de groep zetten en van wie ik nu pas de naam weet en oeps alweer vergeten ben.

En dan zijn er nog ‘de singles’! De 7 alleenreizenden tussen de 22 en 56 jaar die eigenlijk een beetje op elkaar aangewezen zijn, maar het goed kunnen vinden. De vrolijke Gertie, de punctuele Paulien en de Vlaamse ikdoemaarwat: wij vormen een beetje een trio met dezelfde interesses en hetzelfde ritme.

De groepsdynamica is flexibel en tegen iedereen heb je altijd wel wat te vertellen aan tafel of op de trein. Heel gemakkelijk en organisch, helemaal ook wat ik gehoopt had.

De rasechte Amsterdamse Caroline van 56 is mijn kamergenote. Ik moest 10 minuten wennen aan haar gebabbel tegen zichzelf, een halve avond aan haar uitgewassen natte ondergoed in de douche en 1 dag aan de ‘opgelet er passeert een naakte vrouw!’, maar daarna bleek ze de ideale kamergenote die me elke avond met een fotoslideshow en haar fantastisch oog voor detail door haar wonderlijke dag lootst.

We vinden elkaar in ons enthousiasme voor de kleine dingen des levens en de zorg voor je medemens. En in kort gebruik van de badkamer, stinkschoenen aan de deur en de ideale stand van de airco. Ge lacht, maar het zijn belangrijke kwesties om goed overeen te komen wanneer je 14 nachten een hotelkamer deelt met een wildvreemde.

Met iedereen van onze gevarieerde 22-koppige groep heb ik al wel eens een kort of lang, maar altijd prettig gesprekje gehad. Ik leerde dat Hollanders bestaan in alle maten en vormen en soorten.

Ik maak me wel al wat zorgen over dat taaltje in me hoowfd wanneer ik zondag alleen terug thuis ben…

Ge zijt hier nu, dus hopla een paar foto’s!

Dores, Kees, Sas en haar papa Koen, Paulien en Gertie

Avondje samen uit eten

Hollandse gezelligheid in Kyoto, met roomie Caroline achteraan.

Meer lezen over mijn reis naar Japan?

Hier hoe het me de eerste week verging en hierzo hoe ik zelf de reis niet had zien aankomen.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Japan: puffende boerin vs. zorgvuldige elegantie

Zoef deed de tijd. Ik kon hem nauwelijks volgen. Even snel als de snelle treinen van 250 km per uur waarmee we ons hier verplaatsen. Nauwelijks tijd om even te bekomen van alle indrukken. Nauwelijks ruimte om iets neer te schrijven of zelfs maar op een berichtje te antwoorden. Deze reis heet niet voor niks Japan Hoogtepunten in 14 dagen.

Jongens wat een avontuur!

Ik zou willen vertellen over de hitte, de allesverzengende heetste hitte die ik ooit meemaakte. De hitte waardoor je liters zweet in stroompjes over je rug en hoofd (en ja ook tussen je billen) voelt glijden, waardoor je de hele dag in natte plakkerige kleren rondloopt, met een handdoekje paraat in je nek om je zweet op te dweilen en wapperend met één of andere goedkope waaier. De hitte waardoor je je energie gebruikt om jezelf gewoon levend te houden in plaats van écht te genieten van al dat moois. De hitte die douchen het hoogtepunt van je dag maakt. De hitte die je, in combinatie met koude airco, keelpijn en snot bezorgt. Hitte van 42 graden in de schaduw. Die hitte dus.

Ik kan je ook vertellen over steden als Hiroshima, waar ik eindelijk begrepen heb hoe dat zat met die bom op 6/8/1945 om 8u16 (heel simpel: Amerika ging zich moeien en alles en iedereen in een straal van 3 km werd as), of het gezellige Kyoto waar ik volledig starstruck was toen ik twee keer een echte geisha zag op straat.

Of over het dorpje Otsumago in de Japanse Alpen waar we na een prachtige wandeling in een soort herberg overnachtten bij een vrouwtje dat geen woord Engels sprak, maar zo lief en grappig was dat we haar Toosje noemden en ik haar wou adopteren als mijn nieuwe oma. Waar we sliepen op een tatami en wakker werden met uitzicht op de bergen en de rijstvelden met een klaterend beekje naast ons kamertje. Waar we gepekelde vis, zelf te rollen sushi en een halve hamburger kregen als ontbijt om half 7.

Ik zou je willen vertellen over dat je neus snuiten in het openbaar héél erg onbeleefd is (‘ik ga even naar de wc mijn neus snuiten he’), over de buiginkjes van de treinconducteur als die de wagon binnen- én buitenstapt, over de toiletten met knopjes voor een verwarmde bril, omhoog spuitende billenstraaltjes of het geluid van klaterend water om je eigen geklater te camoufleren op de pot, over de vanzelfsprekende rijtjes om te wachten op de metro en de op de seconde rijdende stiptheid van het treinverkeer.

Of over ontbrekende vuilbakken in het straatbeeld en de onberispelijke properheid van de straten, de onbeschrijflijke efficiëntie en georganiseerdheid van het dagelijkse leven, de charmante zorgvuldigheid bij het schikken van bloempjes aan de voordeur of kommetjes op een dienblad.

Hoe zorg en respect voor elkaar én voorwerpen ingebakken zit in het dagelijkse leven is zo mooi en verbazingwekkend.

Eindelijk begrijp ik de Japanse opruimgoeroe Marie Kondo die schrijft dat je je spullen moet bedanken na gebruik omdat ze je geholpen hebben om de dag mooi te maken. Oogrolletje bij ons, de logica zelve hier.

De stijlvolle eenvoud en onberispelijkheid van de Japanse vrouwen hebben me trouwens mijn puffende en zwetende zelve al meermaals een afgeleefd Vlaams boerinnetje doen voelen.

En nu: op ontdekking in Tokio, de laatste stop op onze reis. TOKIO begot! Een maand geleden zou ik nu gewoon aan ’t kamperen zijn in Zuid-Frankrijk, vandaag zit ik met 22 Hollanders te schaterlachen in Tokio. Het kan verkeren.

Hupla, nog wat sfeerbeeldjes nu je hier toch bent.

Wakker worden met zicht op rijstvelden en de

In ’t echt natuurlijk nog een beetje indrukwekkender.

Avondmaal in kimono bij Toosje in de herberg.

Onontbeerlijke-Hitte-Overlevingskit. Dat en water. Veel water.

43 graden in Kyoto. Los erover.

Frietjes met stokjes 🤷🏼‍♀️😆[/capti[/capti[/capti[/capti

Meer lezen over mijn reis naar Japan?

Hier hoe ik zelf de reis niet had zien aankomen en hierzo over mijn 21 Hollandse reisgenoten.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Ik had het eigenlijk zelf ook niet zien aankomen.

Naar Japan dus.

Dat kwam zo: Ge neemt een lief. Ge plant een zomerse vakantie van 2 weken met datzelfde lief. Ge neemt ondertussen ook 2 schattige poezenbolletjes in huis en vraagt uw zus als catsitter. Perfect geregeld. Klaar voor de zomer. 

Een maand voor vertrek blijkt uw lief ineens uw lief niet meer. Uit jammerlijke ervaring weet ge dat een eenzame staycation/zomervakantie van 6 weken (onderwijs weetgewel) u niet gaat helpen afkicken van dat lief. Ge schraapt uw moed en avontuurlijke daadkracht bijeen omdat ge geen zin hebt in een derde triestige en veel te lange zomer op rij. Ge checkt wat reiswebsites, ge checkt uw bankrekening, ge zucht een paar keer. 

Ge neemt een flexi-job en verhoogt uw reisbudget in de zoekfuncties. Ge ziet wat reizen passeren, maar ge voelt er niet veel bij. Ge overweegt een reis alleen. Ge belt uw catsitterzus voor andere mogelijke catsitteropties. Dat het moeilijk is voor andere weken, zegt ze. Ge begrijpt het, zucht nog wat meer, zoekt nog wat verder en werkt flexigewijs alvast wat extra shiften. 

Tot uw oog ineens valt op een reis naar Japan in dezelfde weken als uw afgezegde reis-met-lief. Een reis die eigenlijk net buiten uw budget valt. Een reis naar een land dat eigenlijk niet eens op uw lijstje staat. Een reis met 22 Nederlanders en 1 last minute meisje uit België. 

Maar ook: Een reis in de weken van uw catsitterzus. Een reis die naar u lacht en zingt en fluistert: ik ben goed voor u, boek mij-ij-ij! Een reis die u het gevoel geeft dat ze als gegoten uit de hemel komt vallen. 

Ge vraagt een nieuw paspoort aan, telt harde flappen neer voor gemoedsrust (als in: een vroege vlucht op Schiphol en te riskant ‘s morgens met de trein dus op hotel! In Amsterdam!). Ge neemt nog snel elke flexishift aan die ge kunt krijgen. Ge betaalt uw reisverzekering. Ge beslist dat uw grasmatten en tuinmeubilair voor een andere zomer zijn. 

En hop, plots zit ge de avond voor uw 11 uur durende vlucht een cappuccino te drinken in uw gemoedsrusthotel en een postje te typen op uw iPhone. Ge zet Hollandse tv op om alvast wat te wennen aan het taaltje en ge besluit om uw jetlag constructief aan te pakken en vroeg onder de veren van uw kingsize bed te kruipen. 

Op naar nieuwe avonturen die ge blijkbaar zelf niet had zien aankomen. 

Ik zal hier zeker wel eens wat schrijven tussendoor. Komt gij het dan lezen? 

Geplaatst in Geen categorie | 5 reacties

De laatste van ’t jaar

4 postjes schreef ik in 2017. Mijn minst productieve jaar sinds de start van deze blog in 2013. Alles tesamen werden ze wél bijna 700 keer gelezen vertellen mijn statistieken. Toch niet zo slecht denk ik dan 🙂

Ik maakte het afgelopen jaar ook 4 tripjes: een paar dagen Nice in mei, 2 keer Parijs en een weekendje Praag. Niet erg veel of lang of ver voor mijn doen. Veel heb ik er ook niet over geschreven, dat heeft u wel gemerkt. De stilte en de leegte op deze blog stonden haaks tegenover wat er in mijn echte leven gebeurde. Want we moeten daar niet onnozel over doen: 2017 was een lastig jaar. Een jaar met afscheid en gemis, met veel energie voor een heel pallet aan grote en kleine emoties, en met iets te veel tranen naar mijn goesting. Met vaak een iets te strak gespannen elastiek. Met hard en veel werk. Ik schreef het al in juli: veel energie en ruimte in mijn hoofd om bezig te zijn met reizen en tripjes maken was er niet. Degene die ik deed waren last-minute, of niet mijn idee. Is dat jammer? Ja. Volgend jaar een nieuwe poging? Ook ja 🙂

Dat het nu ook weer niet allemaal kommer en kwel was hoor. De tripjes die ik maakte, deed ik vol overtuiging en die hele week Parijs in de zomer is zonder twijfel de speciaalste van het afgelopen jaar. Maar toch, in alle eerlijkheid: ik ben blij dat 2017 erop zit. Ook al is het maar gewoon zondagavond vandaag en morgen weer maandag en daarna weer dinsdag en woensdag, toch heeft zo’n jaarwissel iets helends en hoopgevends. Ook al is de mijne in de verste verte niet wat ik op voorhand gedacht had.

Wat volgend jaar betreft: mezelf wens ik opnieuw wat meer leven in deze blog, want dat betekent dat het daarbuiten wat rustiger is. Wie weet zit er wel opnieuw een langere reis naar ver weg in ’t verschiet. Dat zal u samen met mij hier moeten ontdekken 🙂

En voor u: Veel moed bij grote en kleine beslissingen. Veel veerkracht om klappen op te vangen. Dankbaarheid voor de kleine dingen des levens. En het besef: alles komt altijd goed.

Schol.

(Ps: 700 keer bedankt dat u hier kwam lezen het afgelopen jaar!)

Afbeeldingsresultaat voor happy 2018

 

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Geef de 7 geneugten een kans

Ik geef het toe: alleen reizen is soms een noodzaak. Het is niet altijd makkelijk een reispartner te vinden die op hetzelfde moment naar dezelfde plek als jij wil gaan. Gelukkig is het in mijn geval meestal een bewuste keuze om alleen de wereld te verkennen.

Als ik vertel dat ik er wel vaker alleen op uit trek, dan worden sommige mensen een beetje ongemakkelijk bij dat woordje ‘alleen’. Ge ziet soms de angst in hun ogen en hoort het geknetter in hun hoofd. Ik weet niet goed wat ze zich daar bij voorstellen, maar in elk geval niet iets leuks of aangenaams of ontspannends. Sommigen vinden het wel ‘moedig’ en ‘zouden het zelf niet kunnen’. Alsof het moed en zelfopoffering vraagt om op vakantie te gaan *kleine oogrol*.

Maar onbekend is onbemind, dacht ik zo. En dus verklaar ik mij nader met deze ‘7 geneugten van het alleen reizen’ (en ik smijt er en passant hier en daar wat linkjes van eerdere postjes tussen, bij wijze van voorbeeld én terugblik naar lang vervlogen tijden – aaaaaaaaaah):

1. Het is gij alleen en alleen gij
Dat heeft voordelen, want er is maar 1 persoon waarmee je rekening moet houden en dat ben jij. Wil je wat langer slapen, dan slaap je wat langer. Wil je een koffie drinken, dan drink je een koffie. Heb je geen zin in een museum, dan ga je niet naar een museum. Wil je 3 dagen na mekaar pizza eten, dan eet je verdorie pizza. Geen overleg nodig, geen afspraken over waar we mekaar zien of hoe laat we ergens afspreken en mekaar dan niet meer terugvinden en frustraties en al.
Ik heb daar af en toe eens nood aan, aan gewoon met mezelf te zijn. In mijn werk van elke dag ben ik er vooral voor anderen en dat vind ik helemaal prima, maar af en toe heb ik die compensatie eventjes nodig: geen overleg, geen vragen, geen uitleg, efkes de klep toe en de cocon in.
Er zijn ook nadelen aan hoor, zie puntje 4.

2. Ge leert uw plan trekken
Een boot waar ge niet meer op kunt (ok dat was niet ik alleen, maar het het was wel een wreed cool avontuur), een geannuleerde vlucht, een aanval van bedbugs, uw rugzak achtergebleven, geen cash geld meer, de weg kwijt, een onverstaanbaar probleem in een onverstaanbare taal, … Niemand om even mee te overleggen, je moet het allemaal zelf oplossen en klaarspelen. Ge pakt aan wat er op u afkomt. Tot nu toe prima gelukt. Nog nooit huilend naar huis gebeld. Nog nooit omgekomen van de honger en nog nooit buiten moeten slapen. Take it easy en alles komt altijd goed. En leren loslaten, dat ook.  Of gewoon blijven ademen, letterlijk.

3. Ge leert dat de wereld nog niet zo boos is
Er lopen zoveel gezellige en mooie mensen rond, als je er maar voor open staat om ze te ontmoeten. En als je alleen reist, hoef je je niet bezig te houden met je reisgezelschap waardoor je meer oog hebt voor nieuwe mensen rond je. Het moet natuurlijk niet. Er zijn reisjes waar ik heelder dagen tegen niemand praat. Ook helemaal ok. Maar soms zijn ontmoetingen zo geweldig schoon dat ge ze zou willen inkaderen.

4. Ge leert alleen zijn, ook als ge dat eigenlijk niet wilt
Een mooie romantische zonsondergang op het strand, een fantastisch uitzicht, een etentje in een gezellig restaurant, een aperitiefje op een zonnig terras, een fascinerend schilderij in een museum. En laps, daar zit je dan alleen. Dat is soms lastig ja, maar je leert ook om tevreden te zijn met gewoon jezelf. Jij, daar, op dat moment. Pak een foto, schrijf iets op Facebook, wees dankbaar dat ge er zijt en eet een ijsje, dat werkt altijd.

5. Ge zijt de enige die last heeft van uzelf
Slecht gezind? Je stoort niemand. Ge wilt in uw bed blijven liggen? Niemand een uitleg verschuldigd. Stinkvoeten of niet zo welriekende okselvijvers? Who cares! Geen sorry’s, geen verontschuldigingen, geen u-afvragen-of-er-iets-is-en-of-ge-misschien-iets-verkeerd-gedaan-hebt-en-of-de-ander-nog-gelukkig-is-met-u-als-reispartner.

6. Ge moet niet plannen als ge dat niet wilt
Thuis kan ik niet zonder mijn lijstjes en lijvige agenda, maar op reis plan ik zelden iets op voorhand. Als ik het niet vergeet, zal ik misschien in de bib een reisgids gaan halen, maar ook dat is eigenlijk niet nodig. Ik lees die maar zelden. Ik weet wel altijd waar ik de eerste nacht zal slapen, maar wat ik precies zal doen, is ook voor mij een raadsel tot op het moment zelve.  Ik kom toe, ik installeer me en ik trek erop uit. Naar daar waar veel volk is. Of naar daar waar geen volk is. Ik kijk goed rond, ik vraag dingen aan mensen en ik heb een smartphone die echt waar àlles weet. En de blauwe bol van google maps weet altijd waar ik ben, want vaak weet ik dat zelf niet zo goed.

 7. Ge leert kiezen wat ge écht wilt doen
Ik geef het toe: het is soms een beetje raar en onwennig om alleen ergens te arriveren en het allemaal op u af te laten komen. Soms overvalt me nog wel eens een opstoot van ‘is het wel ok dat ik hier nu gewoon een boek zit te lezen op een terras? Had ik al niet lang dat ene museum of dat speciale ding moeten gaan bezoeken? Ik kom nu toch niet naar hier om gewoon een boek te lezen zekers?!’. Niks van aantrekken, dat is het doeikhetwelgoed-duiveltje dat ook mee is. Gewoon negeren en doen waar je op dat moment zin in en nood aan hebt. Anders zijt ge uzelf toch weer achterna aan’t hollen, zoals in uw leven thuis. En dat willen we niet op vakantie. Waar of ni?

En nog een niet onbelangrijk detail: Ge zijt vrij om te kiezen! Ik trek er nogal eens graag op uit naar wat verder, maar kies gerust zelf waar je naartoe wil. Zoek het niet te ver de eerste keer. Je hoeft echt niet zoals ik 2 maanden voor de andere kant van de wereld te kiezen voor uw eerste soloreis. Ga bijvoorbeeld al eens een dagje naar zee of naar Antwerpen. Of een dag of 2 naar Amsterdam, Londen, Maastricht, Lille, …  Allemaal niet ver, maar toch goed voor een minivakantiegevoel. Neem het vliegtuig of de trein, ga te voet of neem de fiets. Geef de 7 geneugten een kans. Ge gaat snel merken of het iets voor u is.

Zo, nu ge helemaal mee zijt en het geknetter in uw hoofd is gaan liggen: naar waar gaat úw volgend reisje, helemaal alleen? 😉

life is short

Geplaatst in Op avontuur | 2 reacties

De leegte der zomervakantie

Het was hier een beetje te stil he? Ik liet nog niks van me horen deze zomer en u blijft zich natuurlijk maar afvragen wat mijn reisplannen zijn. Er valt eventjes niet erg veel te vertellen als het op reisjes en tripjes aankomt. Voor mijn doening dan toch. Want waar deze blog de afgelopen jaren krioelde van de reiskriebels, -plannen, -verslagjes en openbaringen recht uit het hart, is het hier nu behoorlijk stil.

Geen paniek, ik kreeg geen spontane reisinzinking of writersblock. Er staan gewoon maar bitter weinig reisplannen op het programma.  Er duizelden de afgelopen maanden natuurlijk wél veel plannen en bestemmingen door mijn hoofd (aaaaaaah Scandinavië, oooooooh Westkust Usa, hmmmmm Portugal!), maar ik kreeg ze niet omgezet tot actie. Ik kocht nog niet zo lang geleden een appartement en ik heb geen vast werk.  De topcombi dagelijksefinanciën + lening zijn als alleenwonende single al spannend genoeg, laat het ons niet spannender maken dan nodig, toch? (On a sidenote: nog wel uitermate tevredencontentgelukkig met mijn aankoop!)

Daarbovenop waren de afgelopen maanden hier emotioneel gezien nogal aan de stevige kant. Er was net genoeg plaats in mijn hoofd om me van dag tot dag door de alledaagse realiteit te loodsen. Ge begrijpt dat ik het even niet kon opbrengen om al weken of maanden vooruit te kijken, zelfs niet naar fijne reisjes of tripjes of wat dan ook deze zomer. Ik heb veel naar de wereldbol van mijn moemoe staan staren, hopend dat daar de doorgehakte knoop zou liggen. Hij lag er niet, dus voorlopig gaat het bij staren blijven als het over de grote, verre, wijde wereld gaat. En voorlopig is dat goed zo.

Maar! Er is 1 grote uitzondering in mijn stille en lege zomervakantie: een week Parijs! Een hele. week. Parijs. Plots bleek ik een fijne connectie ter plaatste te hebben (danku M.!), bleek die connectie zelf een week met vakantie te zijn, bleek er een supergoedkope trein naar Parijs te sporen en bleek ik nog nét genoeg daadkracht te hebben om een ticket te kopen.  Op een laag versnellingske door Parijs slenteren, van park naar park, van koffie naar koffie, van boek naar boek. En zei ik al dat het een hele week zal zijn?

Dus voila, voor ge denkt dat ik alleen maar kan klagen over een eenzame zomervakantie: niks van aan joh, Paris baby!

 

 

Geplaatst in Efkes eerlijk | Een reactie plaatsen